چون چشمه زلال

هر پایگاه عزت و مجـــدی به عالم است

در پرتــو تلاش معــلم فـــــــراهــم است

از نور بخش علم به جانهای آدمی است

ظلمت زدای جــــهل زابنــای آدم است

چون ســبزه با صــفا و چو مهتاب تابناک

پربارچون سحاب وثمربخش چون یم است

چـــون چشــمه زلال که سیراب می کند

چون کوهی از وقار که با حلم توأم است

شادان شود دلش زشادی نو باوگان خود

آن مهربان دلی که به هر راز محرم است

قلبش غمین و چهره پر آژنگ می شود

چون بنگرد که چهره شاگرد پر غم است

هنــگامه بهـــار کـه گـــلزار پر گل است

او با کتاب مونس و با درس همدم است

نه در پی زر اســـت و نه دل بسته مقام

نه طالـــب زیــــاد و نه اندیشه کم است

کاخ رفـــیع علم که افراشــت بر زمین؟

معمارکاخ، شهره در اکناف عالم است

گر پــــایــــگاه او نشـــناســـند،جاهلان

بی شک به نزد اهل بصیرت مفخم است

مال و جمال موجب فضل و کمال نیست

انسان همان به زیور تقوی مکرم است

سید حسین میرزاده

مسؤليت مطالب مندرجه در اين صفحه بر عهده نويسنده مقاله مي باشد.