قرآن كريم با تأكيد بسيار به وحدت و يكپارچگي امت اسلامي دستور مي‎دهد: (و اعتصموا بحبل الله جميعا و لا تفرقوا)⁽¹⁾ "همگان به ريسمان الهي چنگ بزنيد و پراكنده نشويد." در اين آيه هم به وحدت امر مي‎كند و هم از تفرقه نهي مي‎نمايد.

           معمولا در احكام شرعي يا امر مي‎شود و يا نهي ; و لوازم آن را به عهده مكلف مي‎گذارد. يعني مكلف مي‎داند كه امر به كاري به مفهوم پرهيز از خلاف آن است . ولي در خصوص وحدت، كه ضد آن تفرقه است، به هر دو تصريح مي‎كند و واجب بودن وحدت را با حرام بودن تفرقه در كنار هم صريحا بيان مي‎كند. شايد اين تأكيد براي جلوگيري از بهانه جويي هاي مختلف و تمسك به انواع حيله ها و عذرها براي فرار از وحدت است . توجه به واقعيت موجود ميان مسلمانان و تفرقه شديدي كه بيش از چهارده قرن است خسارتي چندين برابر خسارتهاي ناشي از درگيري با مخالفان اسلام پديد آورده است، مي‎تواند آن همه تأكيد خداي متعال را تفسير كند.

          به عبارت ديگر با اين همه تصريح قرآن به امر وحدت ميان تمام طوائف مسلمين و نهي از تفرقه و جدايي، همچنان شعله اختلاف سوزان است و كساني به بهانه هاي مختلف زمينه هاي اختلاف و درگيري را فراهم مي‎سازند; بلكه عده اي بر اين روش تأكيد ورزيده و با رضايت براي ادامه آن بنيان مرصوص بنا نهاده اند. حال اگر با تأكيد و صراحت تفرقه نفي نمي گرديد و به وحدت فرا خوانده نمي شد، چه حاصلي به دست مي‎آمد؟!